NU EN DAN


 

Als ik stervend inderdaad

neer zie op dit uitgespeelde

onherkenbare gelaat

hoop het ik zich te verbeelden

dat er een eeuwigheid bestaat,


 

niet als geest, zijn lijf ontlekt,

maar als een lijf, nog tastbaar, want

het ziet zijn stoffelijk verband

als oude kauwgom stukgerekt

en ruikt nog tijdeloos daarna

de flauwe geur van tandpasta.


 

Wat ontmaskerde ik graag

tussen de twee onwerkelijkheden:

dode toekomst en schijndood verleden

het misleidende vandaag.


 

Ach dat aan sterven werkend lijk,

al wat het nog bieden kan is

mijn wasem van geschiedenis,

en is die werkelijk?


 

Of zal ik dan te bezig wezen

in de diepzee van mijn vragen

in dit grootste avontuur


 

om nog hemelslaap te vrezen

van zo vreselijk lange duur,

noch die pluimage van mijn trage


 

vlerken, of dat kunstlicht van dat vage

al te vage vagevuur?


 

...Leo Vroman (dichter, schrijver, tekenaar, schilder, bioloog en hematoloog, 1915 2014)