Een vraag keert de tijd
en komt op duivevoetjes. Eerst
bezielt en bedwelmt ze je, maar dan
wordt ze benauwend, spint haar web om je heen
en gaat als een molensteen aan je nek
hangen om je met huid en haar
het water in te gooien.

En dan begin jij terug te
vragen, je weet niet aan wie of aan
wat, maar je vloekt en vraagt en vloekt
en slaat je armen in het rond. Maar de ontketende
vraag is machtig en verzwelgt je en van je verongelijkt
vragen blijft niet veel meer over dat wat gemurmel
en wat geproest en wat luchtbellen.
 

 

 

                                                        Henk van der Waal

 

 

 

 

www.henkvanderwaal.nl

 

 

Oergift