In oprechte bescheidenheid, vind ik het een 'eer', om nu, af en toe een boek te mogen lezen, om deze te 'recenseren', een beschouwing 'neerschrijven'. Dit vanuit 'deelnemen' aan "De Club van Echte Lezers". (Voor meer informatie bezoek de site: www.atlascontact.nl). Het is eenvoudig heel sympathiek. Ik ben geen 'deskundige', maar een mensch, welke het geschreven woord liefheeft. Ik leg hier ook neer, dat ik, mi., behoorlijk tekort schiet in grammatica en sommige spellingfouten maak. Ik 'overdenk' niet de 'regels' mbt het neerleggen van letters, woorden, punten, komma's, etc. Mijn excuses!

 

 

 

 

1 juni 2018                                                          "De regen van Ionah" - Santiago Pajares

 

“Zand. Zand zover het oog reikt. Zand in alle richtingen. En midden in die leegte van allemaal zand een kleine put, twee palmbomen, een schamele moestuin en een keet. En op het dak ik, die probeer me de regen voor te stellen.”
Dit mogen de eerste zinnen zijn van een parel van een verhaal, boek; 'De regen van Ionah', geschreven door Santiago Pajares.

“ Ik heb altijd van de woestijn gehouden. Men gaat op een duin zitten. Men ziet niets en hoort niets. En toch straalt er iets in de stilte …
‘De woestijn is zo mooi doordat er ergens een put verborgen is,’zei de kleine prins.” Dit zijn woorden van Antoine de Saint-Exépury.

Antoine de Saint-Exépury. Kwam met zijn vliegtuig in de woestijn terecht in de oorlog. De moeder van Ionah ook, gelijk zijn vriend Shui. Beiden gered door de aanwezigheid van een put, de weg naar een bron: water.

Santiago Pajares heeft op een zeer mooie en integere wijze het verhaal van 'De kleine prins' geplaatst in zijn verhaal. Santiago's verhaal volgt zo weer zijn eigen weg. De weg in het boek sluit direct aan op het leven van je als mens. Hij toont al onze gedachten, gevoelens, die zich zullen openbaren in verscheidene situaties, die wij als mens ervaren. Hij kent de levensdrift van de mens, de twijfels, de vragen. Deze heeft hij in een verhaal neergelegd. Geen sprookje, maar een helder verhaal, welke leunt tegen de werkelijkheid van het leven van de mens. Hoe te leven en/of overleven. En zijn/haar/x toekomst.

Je bent alleen en je bent niet alleen in het leven. Je praat met de mens naast je. Je praat met de mens in je. Je hebt herinneringen, die je mee neemt, die je vergeet, die je opschrijft, die je deelt, die je vormen, die je aansturen, die je -

'De regen van Ionah' is een parel. De mens met zijn gedachten, emoties is door letters, woorden, zinnen gevormd tot een verhaal, welke je eenvoudig raakt als mens. Eenvoudig serieus. Door de ogen van Ionah, ga je mee reizen. Je kijkt mee, beweegt mee, denkt mee, huilt mee, etc. Je voelt jouw essentie van/in het leven.

ps. het is verleidelijk om hier veel neer te leggen. Ik vind het eenvoudig een heel mooi boek, welk ik graag zou delen met anderen. Het is mi. geen sprookje. Eerder een poëtisch verhaal, welk gewoon echt is, neergelegd in een romanvorm.
Een verhaal om niet snel, doch met gelijke tred als de woorden van Santiago Pajares, uit te lezen.
Helder vertaald vanuit het Spaans door Jacqueline Visscher.

 

 

. . . . . . .

 

 

 

 

 

I/II

De kale aap geschreven in 1967, door Desmond Morris(24 januari 1928) , een gedragsonderzoeker, zoöloog is een verrijkend boek. U zou de woorden van Frans de Waal 'hier' dienen te lezen om vervolgens zo open en onbevangen mogelijk het boek te gaan lezen.
Het is geen roman, maar een prachtig verhaal, waar u en ik, de mens de hoofdpersonages zijn. Wij maken geen 'clou' mee, maar wij worden geobserveerd en letterlijk beschrijvend neergelegd in letters, woorden, zinnen.
Desmond Morris heeft grote kennis van gedragingen van dieren, waaronder ook wij behoren. Hij toont ons gedrag. Hij (ver)oordeelt niet. Zijn beschrijvingen kunnen spiegelend werken en nu, anno 2018. nog functioneren als een verklarende uitgangspunt van veel gedrag van de mens. Zijn verhaal legitimeert niet het gedrag. Nee, het biedt de lezer de kans om te kijken naar zijn/haar gedrag, het gedrag van de mens in zijn algemeen. Het zou vervolgens mogen leiden naar meer inzichten mbt. het leven van de mens en aanverwante diersoorten. Überhaupt schenkt het 'middelen' aan om nu keuzes te maken mbt het leven op aarde. Het is niet dat hij een verhaal apocalyptisch maakt, nee, absoluut niet. Nee, hij toont wel aan de mens waar gedrag vandaan mag komen en wat eventuele consequenties zijn. Hier kan de 'cultuur' van de mens op aansluiten , om samen te gaan 'bedenken' om hoe om te gaan met het gedrag van de mens, wat biologisch vastligt en kan schaden e/o juist kan 'helpen'. Helpen om samen, tussen mensen onderling en met andere levens op aarde, tot een prettige en verantwoord samen-zijn te komen.
Uit de Sunday Times komt de noot; 'Een boek dat je leven verandert.' Ik zou hierop willen aansluiten; 'Lees dit boek driemaal in je leven over verscheidene periodes, gerelateerd aan je leeftijd.' Deel het verhaal, creëer samen een nieuwe cultuur!

De titel is schoner, eenvoudig mooi! Ook de omslag vind ik sterk. U ziet een aap van links komen, een aap welke verticaal gehurkt zit en de handpalm van de mens, welke op zijn hoofd rust. Wat verteld deze hand, arm u?
De mensen hebben u, ons de rug toegekeerd. Zij zijn verheven boven de andere diersoorten. Dit is prachtig neergelegd. Het toont gelijk wel de schaamte, die de mens in zich mee kan dragen mbt. zijn/haar houding naar andere diersoorten.

Ik vind het verrijkend boek. Het is een boek om rustig door heen te lezen. Onbevangen en open!

II/II

Mijn excuses voor eventuele eerdere spelling- e/o grammaticale 'fouten'.

Wil hier nog een aanvulling neerleggen bij het boek 'De kale aap', 50 jaar 'oude' boek, welke mi. nu, anno 2018, nog van grote waarde is
Het boek geeft een scherp verhelderend beeld, voetnoot van 'de kale aap' alias de mens, binnen zijn/haar evolutie. Überhaupt binnen de 'evolutie' in zijn algemeenheid, waarbinnen de mens mag vertoeven. Het is geen beeld wat is 'geschapen' door iets extern, maar door de zeer scherpe, letterlijke beschrijving van het gedrag van 'de kale aap' in toegankelijke taal.

Gisteren, 3 april 2018 mocht ik bij de kapper zijn. Hij vertelde over zijn drie kinderen, de oudste is 10, en hun beleving mbt hun favoriete dieren, nu. Ik mocht gelijk aan de beschrijving 'dierenliefde van kinderen' in het boek denken. 'Zijn' verhaal, anno 2018 kwam rechtstreeks uit het boek anno 1967. Ik 'denk' dat het boek van grote waarde zou kunnen zijn binnen het 'opvoeden' van je eigen kind. Ik ben zelf ouder, doch geen psycholoog, pedagoog, etc.

Aan het eind van het boek waagt Desmond Morris relativerend aan enkel 'profetische' uitspraken, eenvoudige mogelijke consequenties van het gedrag van 'de kale aap' voor zichzelf, de wereld, de ontwikkeling van de evolutie. Nu anno 2018 weet ik niet hoe 'bewust' de mens is binnen zijn/haar evolutie.

Ik mocht gisteren het volgende artikel (www.nrc.nl-de-menselijke-geest-uniek-dat-had-u-gedacht) in de NRC lezen met hier ook neer gelegd de laatste woorden:
“In de eenentwintigste eeuw maakt biologie steeds inzichtelijker, hoe en waarom onze geest bepaalde eigenschappen vertoont. Computertechnologie stelt ons – uiteindelijk - in staat haar na te bouwen. Het gevolg is opnieuw een wezenlijk nieuw wereldbeeld, en onvoorspelbare maatschappelijke omwentelingen.”

Nu anno 2018 is het boek 'De kale aap' van Desmond Morris mi. van grote waarde om te (her)lezen.